ميرزاعبدالله ياسايي مهرجردي فرزند مرحوم حاج ميرزا محمدعلي ،به سال 1264 هجري شمسي برابر با 13 ربيع الاول 1311 هجري قمري در محله مهرجرد ميبد ديده به جهان هستي گشود. ابتداي عمر در مدرسه موسوم به خان در يزد و مدرسه چهارباغ در اصفهان به تحصيل علوم صرف ،نحو، معاني ،بيان ،فقه ،اصول ،منطق ،حكمت و رياضيات همت گماشت و بعدها نيز زبان فرانسه را آموخت. ياسايي در سال 1336 هجري قمري به خدمت وزارت عدليه آن زمان درآمد و مدتها به رياست عدليه سمنان ،دامغان ،شاهرود، نيشابور و سبزوار برقرار بود و در سال 1343 هجري از سمنان و دامغان به وكالت دوره پنجم شوراي ملي انتخاب شد و چون قابليت و استعداد ذاتي خود را به ظهور رسانيد در ادوار ششم ،هفتم و هشتم مجلس نيز از سمنان و دامغان و جندق و بيابانك انتخاب گرديد. بعدها در مجلس نايب رئيسي مجلس شوراي ملي را نيز عهده دار شد.
چنانكه در تاريخ پهلوي مسطور است مشاراليه ،يكي از اشخاص طرفدار انتقال سلطنت از سلسله قاجاريه به سلسله پهلوي بوده و اول وكيلي بود كه در شب هفتم آبان 1305 هجري شمسي بر عليه سلسله قاجاريه آغاز سخن و نطق نمود. ياسايي در انشا و انشاد نظم و نثر عربي و فارسي مهارتي به سزا داشت. مقالات و اشعارش در جرايد درج شده و تمام آنها جنبه سياسي دارد. اينك نمونه اي از شعر او:
با هركه ما ز راه وفا دست داده ايم
از دست بي وفائيش از پا فتاده ايم
زلفين تو به بردن دل عهد بسته اند
مازان ميان به خال لبت دل نهاده ايم
درهاي خانه بر عسس حيله باز، باز
ما باز هم به غفلت و سرمست باده ايم
در عرصه سياست ره بسته بر وزير
شه مات و ما ز اسب سعادت پياده ايم
سر نيزه كي ملاحظه دارد از اينكه ما
نوشيروان نواده و سيروس زاده ايم
منابع
1- سخنوران نامي ايران ،پروفسور محمد اسحاق ،ج اول ،71 ،صص434-437
2- تذكره شعراي يزد، عباس فتوحي ،چ دوم 73 ،صص 356،357
3- فرهنگ شاعران زبان پارسي ،عبدالرفيع حقيقت ،چاپ اول 68، ص 625 |
