دكتر محمد معين مينويسد: "... خاندان مظفري ... از نسل شخصي هستند از مردم خواف خراسان بنام غياث الدين حاجي. اين شخص در موقع استيلاي چنگيز بر خراسان از موطن خود هجرت كرده به يزد رفت و در آنجا مقيم شد(1). نوه غياث الدين حاجي در سنه 709 به حكومت "ميبد" و يزد دست يافت و بر اين مبنا خاندان آل مظفر مقر حكومت خود را ميبد قرار دادند و با تأسيس "مدرسه مظفريه " و جذب دانشمندان آن روزگار به "ميبد"، اين شهر را در شمار شهرهاي آبادآن روزگار درآوردند."
دكتر عبد الحسين زرين كوب مينويسد:"... شرف الدين مظفر بن منصور كه از خدمت قراختاييان كرمان به درگان ايلخانان پيوسته بود از جانب اولجايتو محمد حكومت ميبد و يزد يافت (709) و بعدها قلمرو او افزايش پيدا كرد و در درگاه ايلخان كسب نفوذنمود(2). البته اين حكومت بعد از انقراض حكومت اتابكان در يزد به مصطبه اقبال نشست. اتابكان گروهي از ديالمه كاكويه منسوب به ابوجعفر علاء الدوله كاكويه ديلمي بودند."
دكتر قاسم غني مينويسد: "... پسر سوم غياث الدين حاجي موسوم به شجاع الدين منصور در ميبد يزد در خدمت خود ميزيست واو بعد از مرگ پدر در ميبد باقي ماند(3)."
بر اين مبنا در اصل ،هجرت غياث الدين حاجي از خواف خراسان به يزد نبوده آنجناب مستقيما به ميبد آمده است و در خود ميبد، بنا بر نوشته دكتر غني ،وفات نموده و "شرف الدين مظفر" فرزند "شجاع الدين منصور" اولين حاكم آل مظفر نسل دومي ميباشد كه از اين خاندان در "ميبد" پاي به عرصه وجود گذاشته است شرف الدين مظفر بن منصور را يك فرزند پسر و دو دختر بود كه بنابر نوشته محمود كتبي از دو همسر او بودند. يك دختر از خاتون تاجيك و يك دختر و پسر از خاتون ترك(4) پسر آن جناب اميرمبارزالدين محمد نام داشت كه او را مؤسس سلسله آل مظفر نيز گفته اند.
سلطان "شرف الدين مظفر بن منصور" بعد از درگيريهاي گونه گوني در شبانكاره بيمار شد و در سيزدهم ذي العقده 713 در همانجامرگ گريبانش را گرفت. جسد او را به ميبد آورده و در مظفريه دفن نمودند. حالات آنجناب در كتب تاريخ به تفصيل آمده است و ازحوصله اين مقال خارج است.
منابع
1 -فرهنگ معين، ج 5 اعلام، ص 57 ، چ چهارم، انتشارات اميركبير، تهران، 1360 ه. ش.
2 -روزگاران (تاريخ ايران از آغاز تا سقوط سلطنت پهلوي)، ص 586، چ اول، انتشارات سخن، تهران، 1376 .
3 -تاريخ عصر حافظ، ج 1 ، ص 63 ، چ ششم، انتشارات زوار، تهران، 1374 ه. ش.
4 -تاريخ آل مظفر محمود كتبي، ص 33 ، چ دوم، انتشارات اميركبير، تهران، 1364 ه. ش.
|
